N-VA stemt tegen resolutie die zich verzet tegen wetsontwerp woonstbetredingen.

Door Johan Van den Driessche op 16 maart 2018, over deze onderwerpen: Beleid regering, Onze toekomst

Vandaag wordt in het Brussels parlement een voorstel van resolutie gestemd om zich te verzetten tegen, en ertoe aan te sporen om het wetsontwerp van de federale regering tot machtiging van huiszoekingen te verwerpen. De N-VA zal tegen deze resolutie stemmen.

Het wetontwerp van de federale regering inzake woonstbetredigen is een belangrijk onderdeel van het terugkeerbeleid. Dat is de essentie. Want indien een persoon die veroordeeld is om het grondgebied te verlaten niet vrijwillig terugkeert, dan is de gedwongen terugkeer noodzakelijk. Dat organiseren impliceert dat een persoon in onwettig verblijf eerst opgepakt wordt.

Dat is een ondankbare taak, die de mensen van Dienst Vreemdelingenzaken en de politie zo respectvol en humaan mogelijk moeten trachten uit te voeren. Anderzijds, een uitgewezen persoon kan nu botweg weigeren om zijn deur te openen, indien onze politiediensten bij hem aanbellen, omdat er geen wettelijk kader bestaat om hen het recht te geven een woonstbetreding te doen. De voorbije jaren deed zich dat honderden keren voor.

Hoe moet U zich dit voorstellen? Jan is veroordeeld om het land te verlaten maar doet dat niet vrijwillig. De politiediensten gaan naar zijn normaal verblijfsadres om een gedwongen terugkeer mogelijk te maken. Ze bellen aan en vragen naar Jan. Achter de deur wordt geantwoord dat Jan er niet is. De politie vraag en wie ben jij: ik ben Piet. En kan je dat bewijzen? Neen want ik heb mijn papieren niet bij mij.

Vandaag is dan het verhaal afgelopen en als dat zo blijft dan mogen we heel het terugkeerbeleid gewoon naar de prullenmand verwijzen. Bovendien leven we in een rechtsstaat waar veroordelingen dienen uitgevoerd te worden.

Dit wetsontwerp vormt een sluitend wettelijk kader waarbinnen de onderzoeksrechter aan de politie de machtiging verleent om een private woning te betreden. Om zo de persoon in illegaal verblijf die daar woonachtig is, over te brengen naar een gesloten centrum.
Dit voorstel werd al vorige zomer gelanceerd, zonder enig ophef. Nu stelt men opeens dat het ‘razzia’s zouden zijn die bij goed menende burgers gehouden zouden worden. Dat is de waarheid geweld aan doen. Het is precies om de grondwettelijke onschendbaarheid van de woning te vrijwaren, dat het wetsontwerp voorziet in de voorwaarde van een voorafgaandelijke machtiging door een onderzoeksrechter.
Er wordt nu binnen de schoot van de federale regering gekeken hoe we tot een compromis kunnen komen betreffende het wetsontwerp. Het wetsontwerp werd ingediend door Ministers Geens en Jambon en Staatssecretaris Theo Francken.

In de praktijk merk ik dat wanneer men over dit wetsontwerp debatteert er veel naast de kwestie wordt gesproken. Soms gewoon uit onwetendheid maar soms ook met een onterecht intentieproces. Dat was net zo met de nieuwe vreemdelingenwet. Die werd opeens de “deportatiewet” genoemd omdat we criminele vreemdelingen weer zouden kunnen uitwijzen. Hier hebben we hetzelfde fenomeen. Men spreekt van ‘huiszoekingen’ ofschoon het wetsontwerp zelf het heeft over woonstbetredingen en er juridisch een essentieel verschil is: bij huiszoekingen is men op zoek naar bezwaren materiaal – dat kan worden aangeslaan en meegenomen – met het oog op een mogelijk misdrijf en dus veroordeling. Bij een woonstbetreding gaat het om een persoon die al veroordeeld is en kunnen geen documenten worden aangeslaan en meegenomen.  De motie spreekt in haar aanhef van “het wetsontwerp van de federale regering tot machtiging van ‘huiszoekingen’ “, daar waar het wetsontwerp het heeft over ‘woonstbetredingen’. Dit zijn misleidende technieken van het ergste soort waartoe populisten en antidemocraten zich bedienen, om de publieke opinie te manipuleren.

Hieronder volgen enkele passages uit de resolutie die misleidend, onvolledig of zelfs gewoon fout zijn. Onder elk van de citaten volgt een verduidelijking met argumenten waarom deze niet kloppen of misleidend zijn.

“Met die wet, zou de federale regering Vreemdelingenzaken de mogelijkheid bieden om de onderzoeksrechter te vragen om de politiediensten toe te staan binnen te dringen in een woning, ongeacht het gaat over het verblijf van een persoon zonder papieren of van een persoon die een dergelijk iemand onderdak verschaft. Die huiszoekingen zouden ertoe strekken om de als illegaal beschouwde persoon aan te houden en de plek te doorzoeken teneinde beslag te leggen op documenten om hem het land te kunnen uitzetten”

  • Het gaat voor alle duidelijkheid om illegale personen t.a.v. wie een uitvoerbaar bevel om te grondgebied te verlaten bestaat. Het gaat dus niet om "transitmigranten", die voor het eerst in België zijn.
  • Bovendien gaat het om woonstbetredingen en niet om huiszoekingen. Er wordt geen beslag gelegd op de documenten maar er wordt enkel gezocht naar documenten die nuttig zijn om de terugkeer te verzekeren, en om deze aldus in dat kader te gebruiken

“Volgens sommigen, begraaft dat wetsontwerp de onafhankelijkheid van de onderzoeksrechter, een essentieel beginsel in elke democratische maatschappij en maakt van de onderzoeksrechter in realiteit de rechterhand van Vreemdelingenzaken en van het migrantenbeleid dat door de staatssecretaris voor Asiel en Migratie wordt gevoerd.”

  • Dit klopt niet. De onderzoeksrechter oordeelt onafhankelijk over het verzoek tot machtiging en dus ook over de proportionaliteit ervan, op basis van een volledig dossier over de betrokkene. Als de onderzoeksrechter oordeelt dat de woonstbetreding disproportioneel zou zijn, dan kan hij de machtiging weigeren. ​

“Inzonderheid op juridisch vlak, zijn terecht talrijke vragen gerezen, die verband houden met de individuele vrijheid, zoals het respect voor de privacy en de onschendbaarheid van de woning, of met het strafrechtelijk maken van een administratieve procedure, zonder dat – aldus sommigen stellen - voorzien wordt in de meest elementaire waarborgen inzake de rechten van de verdediging.”

  • Er wordt voorzien in een voorafgaandelijke, onpartijdige en onafhankelijke rechtelijke controle, net om de onschendbaarheid van de woonst en de fundamentele rechten van de vreemdeling te waarborgen. Zonder machtiging mag men niet binnen. Indien de machtiging toch wordt gegeven, mag woonstbetreding enkel tussen 5u ’s morgens en 21u ’s avonds plaatsvinden.
  • Bovendien zal de Dienst Vreemdelingenzake pas een machtiging tot woonstbetreding kunnen vragen indien alle andere, minder dwingende maatregelen werden getroffen om de terugkeer uit te voeren. De woonstbetreding is dus het allerlaatste redmiddel en strekt ertoe om die personen terug te brengen die zich mordicus blijven verzetten tegen terugkeer, ondanks mogelijkheden tot vrijwillige terugkeer en een uitvoerbaar bevel om het grondgebied te verlaten. Deze maatregel maakt van een administratieve procedure geen strafrechtelijke.
  • Er bestaan bovendien gelijkaardige procedure voor sociale inspecteurs en fiscale ambtenaren: de sociale inspecteurs kunnen een gelijkaardige machtiging tot visitatie vragen aan de onderzoeksrechter. Wanneer zij een bewoonde ruimte willen betreden, dan dienen ze hiervoor een machtiging tot visitatie te vragen aan de onderzoeksrechter. In het fiscaal recht bestaat deze mogelijkheid eveneens voor een fiscaal ambtenaar die bewoonde lokalen en privéwoningen wilt betreden wanneer er bijvoorbeeld ernstige redenen bestaan om te vermoeden dat in een woning “zwartwerk” wordt uitgevoerd. In dat geval moet de machtiging aan de politierechter worden gevraagd. Deze fiscale visitaties mogen – zoals bij huiszoekingen, sociale inspecties en zoals voorzien i.g.v. woonstbetreding – enkel plaatsvinden tussen 5u ’s morgens en 21u ’s avonds.
  • Er is voldoende rechtsbescherming: ook bij een huiszoeking(sbevel) in het kader van een strafrechtelijk onderzoek kan geen beroep kan worden ingesteld.  Anderzijds, Wanneer de persoon na de woonstbetreding in een gesloten centrum wordt geplaatst, kan hij zich tegen deze vrijheidsbeneming verzetten bij de Raadkamer en kan hij daar eventuele onregelmatigheden omtrent de woonstbetreding opwerpen. Daartegen kan nog eens beroep aangetekend worden bij de Kamer van Inbeschuldigingstelling en ultiem ook bij het Hof van Cassatie, net zoals bij een vrijheidsberoving tijdens een strafrechtelijk onderzoek. Er is dus voldoende rechtsbescherming ingebouwd. Omgekeerd kan DVZ bijvoorbeeld evenmin beroep aantekenen tegen een weigering tot machtiging door de onderzoeksrechter.

“Met toepassing van de Dublin Conventie, zullen de meeste personen die uit Italië of Griekenland komen en die zich daar eerst inschrijven rechtstreeks worden teruggestuurd naar dat eerste land van binnenkomst. In de Dublin Conventie staat nochtans een clausule die, inzonderheid om humanitaire redenen, een afwijking mogelijk maakt van de verantwoordelijkheidscriteria, maar de federale regering heeft beslist om die systematisch toe te passen.”

&

“Wij houden ook een bittere herinnering over aan de brieven van de staatssecretaris voor Asiel en Migratie, Theo Francken, aan de kandidaat-vluchtelingen uit Irak of Afghanistan om ze te ontmoedigen om de procedure inzake asielaanvraag tot het einde door te zetten en ze aan te moedigen om vrijwillig terug te keren. De boodschap kwam erop neer dat ze geen valse hoop mochten koesteren. Het was de bedoeling om asielaanvragen te beperken en aldus ter zake goede beleidsresultaten te kunnen voorleggen.”

  • Deze verklaringen kloppen helemaal niet en getuigen van complete onwetendheid. De principes van de Dublin- verordening gelden voor personen die een asielaanvraag hebben ingediend. Zoals reeds herhaaldelijk werd uitgelegd, gaat het hier om (uitgeprocedeerde) illegale personen en niet over asielzoekers. Dit wetsontwerp is niet van toepassing op deze categorie personen. Deze kritieken missen dus volledig hun grondslag!

“Overwegende dat het Grondwettelijk Hof, in zijn recent arrest 148/2017 van 21 december 2017, bepaalde beschikkingen van de Potpourri II-wet vernietigt, welbepaald de mogelijkheid tot huiszoeking via een minionderzoek, waarbij het Hof het volgende stelt : « Vanwege de ernst van de erdoor teweeggebrachte inmenging in het recht op eerbiediging van het privéleven en de onschendbaarheid van de woning, kan de huiszoeking, in de huidige stand van de regelgeving inzake de strafrechtspleging, enkel worden toegelaten in het kader van een gerechtelijk onderzoek, waarbij de belanghebbenden beschikken over een georganiseerd recht om toegang tot het dossier en bijkomende onderzoekshandelingen te vragen en waarbij is voorzien in een toezicht door de kamer van inbeschuldigingstelling op de regelmatigheid van de procedure. Door de huiszoeking, in de huidige stand van de regelgeving inzake de strafrechtspleging, onder het toepassingsgebied van het mini-onderzoek te brengen, zonder te voorzien in bijkomende waarborgen ter bescherming van de rechten van verdediging, doet de bestreden bepaling op discriminerende wijze afbreuk aan het recht op eerbiediging van het privéleven en aan het recht op de onschendbaarheid van de woning.»

  • De parallel die hier getrokken wordt met een strafrechtelijk opsporingsonderzoek kan niet worden gemaakt en is gewoon fout.  Aangezien er, voordat men over zou gaan tot een woonstbetreding, een (of meerdere) volledige administratieve procedures aan voorafgegaan zijn gegaan met mogelijkheden van verblijfsaanvragen door de vreemdelingen, met mogelijkheden van beroepen bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, met mogelijkheden tot toegang van het dossier. Zelfs het g in het kader van een opsporingsonderzoek (wat hier dus niet het geval is want er is al een veroordeling) , waar de Procureur des Konings via een mini-instructie de onderzoeksrechter vraagt om een huiszoeking te doen is dat niet het geval.

Bij zoveel onzin, onwetendheid en misleiding kan de N-VA niet anders dan tegen deze resolutie stemmen. 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is